Daleko i jeszcze dalej

Daleko i jeszcze dalej

Zwyczajny dzień,

W rutynie codziennych zdarzeń,

Nic się nie zmienia, wszystko jest takie monotonne...

Siadam przy oknie, rozsuwam zasłony, i patrzę.

Patrzę dalej, za miasta tłok, za wysokie wzgórza,

Za głębokie morza, za pola i lasy, i jeszcze dalej...

Tam wśród sadów, stoi malowana chatka,

Mały, śliczny domek,
Niczym kryształ w pierścionku.

W oknach błyszczą blade światła,

Ogrody pełne pięknych róż...

Dom pusty jest na pozór,

Lecz pozory mylą wzrok,

Miłość tam mieszka,

I chociaż Smutek puka do drzwi,

A Zazdrość kamieniami rzuca w szyby,

Miłość nie chce im otwierać,

Wraz z jej siostrą radością,

Oraz synem szczęściem,

Wiodą życie spokojne...

Zaraz zaraz, spokojne?!

Tam nie ma chwili spokoju,

Bo w tej bajce zwanej życiem,

Bierze udział każdy z nas,

Ale, niestety, czasem smutek,

Razem z Zazdrością,

Walczą z Miłością,

I oszukują wciąż,

Zabierają nam chwile,

Które chce nam Szczęście dać,

Chwile tak ciepłe i miłe,

Chce nam zabrać uśmiech,

Które Radość nam daje,

I motyle w brzuchu,

Przez Zazdrość odlatują...

Więc nie dajmy się Smutku i Zazdrości,

Bo Miłość, Szczęście, Radość,

Są naszą najbliższą rodziną,

Która w malowanej chatce mieszka,

Daleko i jeszcze dalej!