Marzenia
Jak najlepsze wino
Lubię nimi się upajać.
Bezwładnie zatracać
Uciekać do swojego świata
Beztrosko biegać
Niczym dziecko pośród kwiatów.
Słodkie, czerwone marzenia
Pełne nierealnych zdarzeń
Soczyste senne jabłko
Owoc mojej wyobraźni
Marzenia
Jak najlepsze wino
Lubię nimi się upajać.
Lecz rzeczywistość do drzwi moich puka
By mnie z mego świata bezlitośnie zabrać...
Zima mroźna
Zima straszna
Zima zła
Tylko tego jedynego dnia
Pokazuje zupełnie inną twarz.
Ciepłą
Miłą
Piękną.
Szron który tak denerwujący
Zwykle płata figle
Pokrywając samochody
Tylko tego jedynego dnia
Maluje na szybach obrazy
Jak zaczarowane.
Śnieg - zwykle wredny
Tworzący zaspy i białe wzgórza
Tylko tego jedynego dnia
Staje się najlepszym dla dzieci prezentem
Malując na twarzach uśmiechy
Jak zaczarowane.
Lód - zwykle twardy, zimny - bezlitosny
Pokrywający drogi i chodniki
Będąc przyczyną depresji kierowców
Tylko tego jedynego dnia
Coś w nim pęka.
Rzeźby magiczne, lśniące sople tworzy
Jak zaczarowane.
Zima mroźna
Zima straszna
Zima zła
Tylko tego jedynego dnia
Pokazuje zupełnie inną twarz.
Odsłania piękno
Jakiego nie widział jeszcze świat.
Wszystko jest możliwe
Tego jedynego dnia...
Gwiazdki pukają w szyby
Płatki śniegu
Tańczą na mroźnym wietrze.
Zimowy cichy wieczór
Oświetlony przez choinkowe lampki
Pachnący cynamonem
O smaku pierników.
Jeden dzień
W którym każdy z nas
Na chwilę wraca tam
Skąd przyszedł.
Wraca tam
Gdzie wszystko się zaczęło.
Jeden dzień
Taki sam od lat
Jeden dzień
W którym każdy
Znowu staje się dzieckiem.
Tak jak dziecko
marzy
Jak dziecko się śmieje
Jak dziecko beztrosko
Patrzy na okrutny świat
Który nagle staje się piękny
Tylko tego jedynego dnia.
Złota smuga
Tnie czarną płachtę nocy
Chociaż jest ciemna
Serca ludzi dziś jaśnieją bielą
Tak jak ten śnieg
Co pod stopami się skrzy
Tak jak marzenia
Wysłane do świętego Mikołaja
Jeden zimowy wieczór
Jedna mroźna noc
Cieplejsza niż najgorętszy letni dzień.
Noc - jedna w całym roku
O aromacie cynamonu,
Pomarańczy
I goździków
Piękna
Radością oświetlona
Noc jedyna
Dobrem wypełniona.
Złota gwiazdka spogląda z góry na świat
Ta sama co przed dwoma tysiącami lat
Wesoło mruga do radosnych dzieci
Tej jednej nocy - każdy się cieszy.
Ta jedna jedyna noc
Te jedne jedyne wielkie święto
Ta jedna chwila
Kiedy wszyscy razem są
Ta jedna noc
Kiedy wszyscy się radują
I aż po niebiosa
Kolędy odśpiewują.
Ta noc, jedna jedyna
Choć zimowa - wcale nie jest zimna.
Samotna w tłumie
Inna
Nikt jej nie rozumie
Jest winna
Czas zabrał jej sens
Zostawił smutek
Zostawił milion łez
I serce nożem przekłute
Cicho łka
Wpatrzona w noc
Kolejna łza
Opada na koc
Pośród ciemności
Zagubiona
Bez miłości, bez radości
Ta inna, ona...
Kolejny jesienny wieczór
Przepełniony tęsknotą
Kolejna samotna noc
Powierniczka moich łez
Wciąż tęsknię za Tobą
W Twych myślach ja odeszłam w zapomnienie
Rany na mym sercu
Krwawią coraz bardziej
Czas wcale nie leczy
Czas niszczy
Czas zabiera
Czas sprawia
Że nie żyję
Lecz umieram...
Osiadła na gałęzi,
Radosna, rozgadana.
Siedzi tam i siedzi,
I dziób jej się nie zamyka
Od samego rana.
Pstrokata, kolorowa,
Przyciąga wzrok całego ptactwa,
Wszystkie się zleciały,
By zobaczyć tego ptaszka.
Jakiś inny był,
Dziwny.
Wilkiem patrzą na niego wilgi.
Kruk swe pióra gniewnie nastroszył,
,,któż w mym lesie się panoszy?!"
Rzekły inne:
,,cóż za pióra!"
,,co za język!"
,,gdzież kultura?!"
A papuga,
Jak to ona.
Ciągle jest zadowolona.
Wciąż coś skrzeczy,
Odpowiada,
Co o niej myślą?
Phi-to nie jej sprawa!
Zawsze sobą była przecie,
Nie udaje, nie zakłada masek.
Czemu zmieniać ma się?
Bo niemiły jakiś ptaszek?
Swą opowieść zakończyła,
Wzięła z lasu garść porzeczek,
Aż pod chmury się wzbiła,
Poleciała dalej skrzeczeć.
Zrodzony z ciemności
Płynie przez nocny ocean.
Na przekór gwiazd światłości
Czarnymi piórami zasłania biel.
Wzlatuje wysoko
Wydając basowe ciężkie odgłosy
Podróżuje podniebną koleją
Pod Księżycem
Melancholijna melodia
Czarnego niczym heban ptaka
Przybył z ciemności
W poszukiwaniu dobra
Lecz wśród ludzi go nie znalazł...
Siedzę bezczynnie
Wpatruję się w zachmurzone niebo.
Rysuję obrazy na szybach
Na życie zza nich spoglądam
I tak jak lew swej ofierze
Bacznie ludziom się przyglądam.
Przed oczyma pojawiają się pytania
Na które nigdy nie poznam odpowiedzi
Na kartce lądują myśli
Których nigdy nie ujrzy świat.
Powoli spływa łza
Oddana za ten świat
Znudzona rzeczywistością
Usycha jak kwiat mej radości...
Jak smakuje życie?
Nie jak pizza, czy frytki.
Ani nawet jak burger.
Smakuje szczęściem,
Ale to zależy od przyprawy.
Osobiście polecam uśmiech.
Dodaje słodkiego aromatu radości.
Niektórzy wolą jednak dania orientalne.
Wtedy dodają do życia ryzyka...
Inni lubią smaki egzotyczne...
Doprawiają wtedy swój żywot zaskoczeniem i niepewnością...
Są tacy, którzy nie przywiązują wagi do smaku...
Wtedy los sam gotuje im życie...
Ale on nie jest dobrym kucharzem...
Preferuje smutek i zwątpienie - są to wręcz ochydne przyprawy.
Najlepiej tworzyć to danie wedle własnego uznania.
Każdy powinien mieć swój niepowtarzalny przepis.
Być kucharzem swojego życia...
Twarde i zimne
Ciche i suche
Czyste i piękne
Smutne i kruche
Pokryte szronem
Okno na świat
Obsypane lodem
Do raju drzwi
Serce zimy
Bez uczuć bez miłości
Obojętne
Widzi życie bez cienia wrażliwości
W srebrzystym śniegu,
Na końcu świata,
Dziecko leży w lodowej kołysce
I śni.
Grudniowe sny
Przepełnione latem
Malowane miłością
Tonące w słońcu.
Czyste jak łza
Słodkie jak woń kwiatów
Ciepłe jak kominek
Grudniowe sny
Małych niewinnych dziecinek.
Marzenia zagubione w szronie
Zlodowaciałe i zimne
Ciche, schowane
W głowach małych dziecinek.
Nostalgiczny poranek,
W złotym słońcu skąpane,
Miasto szare, otulone żałobą.
Wieża zgasła i zgasła nadzieja.
Utonęły w smutku marzenia,
Gdzieś zniknęła radość z istnienia.
Czerwień wylanej krwi,
Biel nadziei, co w sercu się tli.
Błękit łez, słonych łez - Francji łez.
Dawny spokój się ukrył we mgle.
Oczy mokre,
Dusza zbłąkana,
Serce pękło,
Została krwawiąca rana.
Szara Francja w złotym słońcu skąpana,
Nadal piękna, lecz już nie taka sama...
Gris France
Nostalgique matin ,
Baigné dans la lumière dorée du soleil ,
Ville de gris, enveloppé dans le deuil .
Tour sortit et sortit espoir .
Ils se sont noyés dans les rêves de chagrin ,
Quelque part , il a disparu joie de l'existence .
Rouge sang versé,
Blanc espère que, au cœur d'une boucle .
Bleu larmes, larmes salées - des larmes de France .
Ancien paix a été caché dans le brouillard .
Yeux humides ,
Âme parasite ,
Rafale de coeur ,
Elle saignait plaie.
Gris France baigné de lumière dorée du soleil ,
Toujours belle , mais pas le même ...
Zakochałam się we wspomnieniach,
Spędziłam z nimi sporo czasu,
A one, bez pożegnania,
Odeszły gdzieś, w głąb czarnego smutnego lasu.
Po omacku szukam drogi,
Zaciskam pięści, do oczu cisną się łzy,
Bo to co było, już nie wróci,
Do przodu mkną nogi.
W życiu tak wiele zmian,
Staje przede mną pytanie,
Czy naprawdę tego chcę?
Było dobrze, lecz radość zabrał czas,
I moje miłości - wspomnienia - porwał.
Wciągnął je smutny czarny las.
Zostały łzy, został strach.
..Czerwone buty na ścieżce losu,
Raz pod wozem, raz na szczycie wozu.
Przemierzają życia galaktykę,
Wsłuchując się w moich łez muzykę.
Czerwone buty, buty czerwone,
Czarną ziemią zabrudzone,
Pokonują przeszkody, zdobywają góry,
Zawisły nad nimi burzowe chmury.
Deszcz, krople moich łez,
Wiatr, jesienne liście, ludu śpiew.
Krew, za Ojczyznę przelana,
Czerwona, i buty czerwone też.
Czerwony buty, czerwone od żołnierskiej krwi,
Na jesiennym wietrze, srebrna szabla lśni.
Gdzieś tam na dnie duszy,
Mała nadzieja tkwi,
Która żołnierza łzy osuszy,
I sprawi, że dziś pisać w wolnym kraju można mi.
Żyjesz?
Trwam.
Marzenia masz?
Mam.
Wstań.
Unieś się wysoko.
Pokaż nam,
Jak daleko sięga twoje oko.
Twój wzrok,
Obejmuje tylko szarą rzeczywistość.
Dodaj koloru,
Namaluj wyobraźni widowisko.
Pokaż sztukę życia,
Którą w sercu masz.
Nicią marzeń uszyj
Swe prawdziwe ,,ja".
Bądź tylko sobą,
Na przekór wszystkiemu,
Własną idź drogą,
Maluj obraz istnienia po swojemu.
Białe plamy, czarne plamy,
Pośród życia panoramy.
Skończ już z zagadkami,
Bo w otwarte karty gramy.
Chaos,
Radość, smutek, gniew.
Człowiek, zwierzę,
Duszy cień.
Labirynt,
Bez drzwi, bez bramy.
Mgła,
Obraz życia zamazany.
Człowiek się zgubił,
Już nie potrafi się odnaleźć,
Lecz jest za głupi,
By do nieba swą modlitwę zanieść...
Strażnicy ciemności,
W czarne szaty spowici,
Stoją niczym twarde skały,
Na cienkiej między życiem a śmiercią granicy.
Pustym wzrokiem wodzą,
Po piekielnej panoramie,
Nieporuszone niczym głazy,
Aniołów czarnych niech ogień powstanie.
Krwawa wojna czerni z bielą,
Racjonalne myślenie się ukryło gdzieś we mgle,
Już dawno została zatarta granica,
Lecz dobro ze złem nadal walczyć chce.
Śmierć przechadza się wśród grobów,
Śmiejąc się pod płachtą nocy,
Stawia mury raz po raz,
Czy ktoś bariery te przekroczy?
Nieprzerwanie już od lat,
Wielka bitwa trwa,
Przeciwnicy już nie widzą,
Że bez sensu jest ta gra...
Nostalgiczna egzystencja,
Ukryta pośród kart,
Nie ma ostatecznej wygranej,
Taki już jest ten świat.
Znudzone rzeczywistością,
Pałane ślepą nadzieją,
Ludzkie dusze zapłakane,
A demony się śmieją...
Czerń je otula,
Czerń całuje,
Czerń niszczy,
I czerń buduje.
W załamanym świecie,
Szukają prawdy,
Wracają z niczym,
Nie dają rady.
Czerń wciąż je goni,
Nie potrafią uciec,
W szaleńczej pogoni,
W której rządzi smutek.
Ludzkie dusze,
Setki połamanych serc,
Zagubione w szarym świecie,
A demony śmieją się...
Zamykam się w własnym kosmosie,
Wśród czarnego nieba piosenka życia trwa,
Losowi zagram na nosie,
Na koncert marzeń biletem wstępu jest prawdziwe ,,ja".
Szarpię za struny przeznaczenia,
Wyobraźnią maluję nuty,
Komponuję melodię istnienia,
Chwytam za ołówek i wykreślam smutek.
Szyfr ukryty w galaktycznej pięciolinii,
Gwiazdy śledzą każdy ludzki ruch.
Jesteśmy więźniami opinii,
Odpowiedź na pytanie życia jest schowana wśród tych nut.
Sztuką jest wśród setek gwiazd,
Znaleźć swoją własną drogę,
Coś, co łączy wszystkich nas,
Ten jeden, jedyny problem.
Prawdziwe ,,ja" chowa się gdzieś na dnie duszy,
Na twarzy tylko maska, człowiek rolę w przedstawieniu życia gra,
Lecz pamiętaj, żeby wejść na koncert marzeń,
Musisz pokazać, że swoją własną melodię masz.
